Redder

Laatst hadden mijn fiets en ik voor de tweede keer in korte tijd een lekke band.

Ik belde weer de verzekering die het transport naar huis zal organiseren. Ik hoopte dat ze een andere meneer zouden sturen.

De eerste keer kwam een bergingsvoertuig waar met gemak twee auto’s met panne op konden. De chauffeur was een man op leeftijd met een niet erg frisse uitstraling. Ik was blij met deze redding. Het vroor en ik was moe. Ik was hem dankbaar.

Met een jeugdig elan zette hij mijn fiets op de laadbak en sjorde haar vast.

Voorzichtig, zei ik zacht.

Ik klom in de cabine en zat daar hoog, droog warm en veilig . Ik kon een lachen niet onderdrukken. Het zag er bizar uit: mijn fietsje achterop en ik daar in die cabine. Het rook er pittig, krachtig. Ik zag een half leeg pakje zware shag.

Al snel ging het gesprek over zijn ex vrouw. Het loeder. Over vluchtelingen die onze banen en huizen innamen. Profiteurs waren het.

Bij mij vervloog het plezier. Ik was sprakeloos en heb toen verzuimd een menslievende noot te zetten.

De tweede keer verliep in grote lijnen hetzelfde. Ik sprak wat relativerende woorden tegen dovemansoren. Het was of ik niet bestond. Hij raaskalde maar door.

Hij riep nog “volgende keer koffie”. Ik maakte een wegwerpgebaar en mompelde “door jou wil ik niet meer gered worden” .

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: