Aarden en loslaten

Vanuit een stil verlangen tot bewegen
Voel ik rennend, aanmoedigingen
Van bomen in het bos

Leer mij te wortelen
Fluister jullie oeroud aarden
En Loslaten
Na het begin, als het kouder wordt
Om niet in wanhoop te blijven
Zwevend daar ergens tussen in

Beeld

Tussen de scherven
Van de dag
Zwiep ik heen en weer
Dáár dat beeld
Wat me zo raakte
Ik kopieer en plak het deze keer

Ster en Stof

Druppels dauw die vallen
Als sneeuw maar zachter
Druipend in mijn gezicht als ik
Krakend groei breek en
Verder open scheur
Terwijl ik boven kom en duik
In de zee die mij opneemt
En mij draagt zodat ik rust
In armen van golven
Ginds
Persen wortels zich
In poriën van aarde vol ravijnen
Zinken bergen langzaam in
Hoe ik wikkel in spiralen
Wervelend rond de zon
Als ik in de dingen kijk
En begrijpen wil

Dit leven verder
Vol verder niets ontziend

Kindertuin

Dit verzonken land
Is mijn kindertuin
Ik hou de laatste witte lelie
In mijn bebloede hand

Rozen hebben doornen

Vage geuren
Onvaste lijnen
Ik zie de poort
Waardoor ik zal verdwijnen

Ik schep een nieuwe tuin
Hoger, verderop
Met wilde kleurige bloemen
En geurige klimop

Bar

Diepe sombere ogen
Omringd met geur
Verschaalde slaap

Ik tracht je blik te vangen
Een glimp van trots
Verstild verlangen

Het maakt dat ik mij afvraag
Op welke barre wegen
Ben jij je jeugd en kracht
Voorgoed kwijtgeraakt

Gevonden

Het hoofd in de wolken
Voeten in het zand
De zee in mijn oren
Hand in hand

Ga met mij mee….
Ik heb gevonden wat ik was verloren

Etna

Vuur zwavel lava
Uit een diepe krater
Later vruchtbaar land

Ik vlei me in je schoot
Aarde ik bemin je
Hier, zo dicht bij de dood

Voor wat jij kan geven
Vruchten
Een gedicht
Drang tot overleven.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑