Quantum ommetje

Ik bevind mij in superpositie
Tegelijk hier én daar

Ik heb mijn bril afgezet
Het maakt me lichter
En ik zie dan beter dichterbij

Stil

Zompig zakt mijn zilte druppel
In het drassige waterland

Suizend zwieren duizend veren
Stormachtig in haast wijkende lucht

Luisterend naar krakende bomen
Leer ik hier om stil te zijn

Plooiend binnenin getogen
Weet ik mij onbewogen en klein

Beweging

Los gekomen
Draden van het spinnenweb


Dansend door een bries
Schittert de zon


Ze wenken mij
Ik kan volgen
en me laten leiden
In deze zachte
beweging


Niet meer vast gezet

Tussentijd

Vanuit het volle vuur
Stroomt blijvende warmte
Waarin verend donzige vlammen
Mij lieten landen
In dit Godvergeten Uur

Bloemen graf

Hun schoon verwelken
Tot in de diepste laag

Verijlde kleuren
Aarde diepe geuren

Wie zegt mij
Dat ik de essentie
Niet in dit terugtrekken
Uit het leven zie

Zacht

Met beide handen
Een zwakte raken
Stilaan stromend maken
De kracht van zacht
Of
Versplinter en verdeel
Met koud en blind vermogen
Van versteende macht

Tij

Ik wacht op opkomend tij
Voor het wissen
Van te snelle woorden

Losse gedachten
Die bij nader inzien
Niet passen bij mij

Zwijgen verstaan
Stilte begrijpen en er in opgaan

Dubbelhartig

Pas aangeplante bomen
Hun tere wortels
Onvast nog
Wankelen in de eerste storm

Vingers graaien in moeder aarde
Jouw kroon, mijn kruin reiken naar licht
We delen de ruimte

Waarin jullie ons adem geven
Wij alles nemen
En niets geven
Dan afval

Vroeg of laat

Tussen de openingsdans en de eindkrak
De oerknal en de afscheidskus
Kruisen onze wegen
We bewegen op de maat
Of juist niet
Niemand die het ziet
Alleen jijzelf vroeg of laat

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑