Haven 

Ik voer bij dichte mist de haven binnen
Behoedzaam turend zocht ik jou
Of een contour dat ik vertrouw
Ik hoorde een meeuw, krijsend buiten zinnen.

Ik heb toen je blik herkend
Tomeloos diep en sprankelend
Het maakte me broos en wankelend
Heb ik mijn ogen afgewend.

In dit lichte stille water

Weet ik nu in blij verdriet

Als je de ander in jezelf ziet

Zal het goed komen later

Heel veel later

5 gedachten over “Haven 

Voeg uw reactie toe

    1. Dank je!! Ik wilde de verbondenheid “benoemen” tussen alle mensen. De laatste zin heb ik talloze keren veranderd in bv de ander in zichzelf , zichzelf in de ander. Ik leer vooral door de ander..

      Liked by 1 persoon

  1. Als een mens zichzelf ziet

    je nam mijn gedachten mee
    van in het begin
    in elke zin
    voorbij de hemel, aarde en zee

    een reis zonder wiel
    noch kiel
    met blote achilleshiel
    in rechte lijn naar de ziel

    Dankjewel voor jouw prachtig filosofisch gekleurde gedichten, Maria.
    Lenjef

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: